Песні Другой Сусветнай вайны

Ой, вы дзевачкі беларускія,
Не ўлюбляйцесь ў ваенных рабят,
Бо ваенныя ўсе жанатыя,
У заблужджэнне прыводзяць дзяўчат.
Бо ваенныя ўсе жанатыя,
У заблужджэнне прыводзяць дзяўчат.

Адна дзевушка – раскрасавіца,
Празывалася Надзяй яна,
Улюбілася у ваеннага,
Но не знала, што дома жана.
Улюбілася у ваеннага,
Но не знала, што дома жана.

Познім вечарам прыйшоў Ванечка,
Падарыў насавой ёй платок.
«Сабірай ўсё, ўсё што ёсьць ў цібя,
І уедзем на Дальні Васток».
«Сабірай ўсё, ўсё што ёсьць ў цібя,
І уедзем на Дальні Васток».

Да вакзала йшлі, цалаваліся,
Любавалісь сабой, как маглі.
Дал он в рукі ей чамадан пустой,
Сказал: «Пару мінут абаждзі».
Дал он в рукі ей чамадан пустой,
Сказал: «Пару мінут абаждзі».

Абашоў кругом, сам зашоў ў вагон
І празрыцельна смотрыт ў акно.
«Да свіданія, больш не ждзі міня,
Ў мяне дома есць дзеці, жана».
«Да свіданія, больш не ждзі міня,
Ў мяне дома есць дзеці, жана».

І асталася бедна Надзенька
З чамаданам пустым у руках.
Аблілась слязой, з цем ушла дамой,
Так прайшлі маладыя гада.
Аблілась слязой, з цем ушла дамой,
Так прайшлі маладыя гада.

Із далёкіх із краёў шлі салдацікі дамоў,
Гэй, шлі салдацікі дамоў. -2 р.

Па вузенькай дарожцы запыліла вочы ім,
Гэй, запыліла вочы ім. -2 р.

То пясочак, то не дым. То Радзіма – не Берлін.
Гэй, то Радзіма – не Берлін. - 2 р.

Вось і роднае сяло на прыгорачку відно.
Гэй, на прыгорачку відно. -2 р.

Выхадзіце, сёстры, брацця, пераможцаў сустракаць.
Гэй, пераможцаў сустракаць. - 2 р.

Із далёкіх із краёў шлі салдацікі дамоў,
Гэй, шлі салдацікі дамоў. -3 р.

Было у салдата два полі:
Поле, дзе кветкі ірваў,
Бегаў з сябрамі на волі
І поле, дзе ён ваяваў.

Прыпеў:
Ціха было і чыста
У полі яго дзяцінства.
Былі агонь і дым
На полі ратным тым.

Два полі было ў салдата:
Адно зяленела травой,
Другое было ўзарвата
Вайной і паліта крывёй.

Прыпеў:
Было ў салдата два полі:
Поле, дзе кветкі ірваў,
Бегаў з сябрамі на волі
І поле, дзе ён паміраў.

Былі агонь і дым
На полі ратным тым.

Прыпеў.

Не магу, я знайсці тое слова,
Каб красу расказала б тваю.
Не магу, я знайсці тое слова,
Каб любоў расказала б – маю.

Не магу параўнаць цябе з зоркай,
Днём не свеціць зара над зямлёй.
Не магу параўнаць цябе з кветкай,
Не цвяце ў садзе кветка – зімой.

Не магу параўнаць я і з сонцам,
Тваіх ясных, агністых вачэй.
Бо не свеціць мне сонца з нябёсаў,
Яркім светам у цемры – начэй.

Толькі з песняй цябе параўнаю,
Што у сэрдцы сваім берагу.
Тую песню – што вечна спяваю,
Бяз той песні я жыць – не магу.

(словы Міхаіла Ісакоўскага, пераклад Алеся Камоцкага)

Наваколле нарэшце заснула,
Подых цемры згасае ў цішы,
Ды дрымотны спакой вузкіх вулак
Спеў гармоніка разварушыў.

То як быццам за вёску выходзіў,
То, здаецца, вярнуўся дамоў,
Штосьці ў прыцемках ён не знаходзіць
І шукае, шукае ізноў.

Свежы повеў начной прахалоды
Кветкі з яблынь страсае ў двор,
Гарманіст, не губляючы сподзеў,
Выглядае кагосьці між зор.

Ды ці трэба шукаць так далёка,
Калі шчасце ў суседнім двары,
Павярніся, зрабіўшы два крокі,
І яго да сябе забяры.